In mijn vorige blogpost heb ik uitgelegd dat een specialist de DSM gebruikt om de diagnose autisme te stellen.
In mijn nieuwste video leg ik uit hoe dit proces voor mij is verlopen. Op mijn 15e kwam ik erachter dat het syndroom van Asperger bestond en ik herkende mezelf hier sterk in. Na een lange weg kreeg ik pas op mijn 17e de diagnose.
Ben je benieuwd hoe dit precies is gegaan? Dan kun je hieronder mijn video bekijken.
Hoe zit het bij jou? Heb jij een diagnose of (nog) niet? Twijfel je of je het traject wilt ingaan? En waarom zou je het wel, of juist niet doen? Of ken je iemand die met een diagnose traject bezig is (geweest)?
Laat het me hieronder weten, als je wilt.
Het hoeft niet, maar mag wel.
Heel veel liefs,
Sanne ☼
3 reacties
Hoi,ja diagnose pas met me 34.
Hallo Sanne,
Momenteel zit ik voor een moeilijke keuze; wel of niet diagnose laten stellen. 2 jaar terug kwam ASS ter sprake, uit veel angst durfde ik het niet te doen. Intussen heb ik nu wel de juiste begeleiding, alleen blijft de term ASS dagelijks door mij heen gaan. Mijn huidige begeleidster geeft aan dat het misschien goed is om het wel te laten onderzoeken, puur om het vicieuze cirkel te doorbreken en het ‘hokje’ te kunnen sluiten. Alleen ik durf niet, straks geloven ze mij niet en komt het er niet uit. Daarnaast het accepteren van ASS en de label die je dan hebt. Het woord/label ASS voelt voor mij zwaar. Ook bang dat ik anders wordt gezien door anderen of dat ik mezelf anders ga zien of voelen.. Hoe ga je hier mee om? En wordt het met de tijd milder? Merk dat ik momenteel in een spagaat sta…
Hoi,
Dat kan inderdaad een lastige keuze zijn, en helaas kan ik die niet voor je maken. Kiezen tussen wel of geen diagnose is een hele persoonlijke afweging. Voor de een is het genoeg om een vermoeden te hebben, maar het niet te laten diagnosticeren, zeker als diegene niet tegen grote dingen/problemen/uitdagingen aanloopt. Voor de ander is de bevestiging juist weer fijn of kan het nodig zijn voor hulp die beter aansluit.
Wat misschien goed is, is om voor jezelf af te vragen waarom de term ASS zo zwaar voelt voor jou en wat je angst geeft. Dit kun je eventueel samen met je begeleider doen en je mag ook altijd contact met mij opnemen via het contactformulier (dat is wat meer privé dan dit). Misschien kan ik je daarbij helpen, maar het kan ook goed zijn om dit te onderzoeken met iemand die jou kent.
Mocht je wel voor een diagnose willen gaan, dan zou je samen met je begeleider op zoek kunnen gaan naar de juiste plek. Het is belangrijk dat er kennis is over de verschillende uitingsvormen van autisme, bijvoorbeeld bij volwassenen of vrouwen. Dan is de kans groot dat je de juiste diagnose krijgt. En als ze je niet geloven, is het sowieso niet de goede plek.
En als je niet autistisch blijkt te zijn, dan is dat ook een vorm van duidelijkheid en kan je het misschien los gaan laten.
Het is niet zo dat je na een diagnose opeens autistisch wordt, want als je dat bent, dan ben je daarmee geboren. Het kan wel zijn dat je autistischer gaat lijken, omdat je misschien minder maskeert. Dit kan opvallen voor anderen. In het begin is dit misschien even wennen, maar mijn persoonlijke ervaring is dat het me juist heeft geholpen. Ik ken mezelf veel beter, weet meer wat ik nodig heb en kan nu meer mezelf zijn.
Ik hoop dat dit bericht je helpt, maar voel je vrij om contact op te nemen als je meer vragen hebt. Het contactformulier is hier het beste voor.
Misschien dat deze video je nog kan helpen: https://www.youtube.com/watch?v=K9rV94nxDTQ&t=116s Deze heb ik een aantal jaar geleden gemaakt.
Liefs,
Sanne