Dat was het dan. Het revalidatietraject is voorbij. Vorige week heb ik mijn laatste afspraken gehad en ik merk dat ik dit nog even moet laten bezinken. Wel kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik deze behandeling ben aangegaan. Hoe ik me nu voel, is een wereld van verschil vergeleken met hoe ik me voelde toen ik nog moest starten.
In mijn vorige blog benoemde ik al dat het beter leek te gaan, maar achteraf gezien trok ik die conclusie misschien iets te vroeg. Waarschijnlijk ervaarde ik een tijdelijke toename in energie (boom), waar ik me door liet meeslepen. Als ik na een periode van weinig energie weer iets meer kan, dan wil ik daar alles uithalen, met het risico dat ik te ver ga en niet veel later weer instort (bust). Dit wordt een ‘boom-bust cycle’ genoemd en is voor mij een bekend patroon.
Het instort moment kwam inderdaad niet lang daarna. De tweede maand van mijn traject (juli) was een erg zware maand, waarin ik alles maar net kon bijbenen. Mijn plan was om iedere maand iets over de revalidatie te schrijven, maar dat lukte niet meer.
Toen ik begin augustus een weekje vakantie had, kwam alle vermoeidheid eruit in de vorm van griep (ook een bekend patroon helaas). Ik baalde ervan dat ik in mijn bekende valkuil was getrapt, maar het was ook een waardevol leermoment. Want juist door deze ervaring voel ik dat hoe ik me nu voel, meer is dan alleen een tijdelijke energietoename of ‘boom’. De verbetering die ik nu ervaar, lijkt dieper te zitten. Alsof er iets in mijn kern veranderd is.
Er zijn twee vlakken waarop ik een groot verschil merk. De eerste is dat ik fysiek en mentaal meer aankan. Hier hebben onder andere de vele trainingsmomenten van de revalidatie bij geholpen.
Het grootste deel van de behandeling bestond uit oefeningen doen. Eerst heel licht en geleidelijk steeds iets zwaarder, afhankelijk van wat je aankan. Hoewel ik het in het begin spannend vond om in een groepje oefeningen te doen, deed het me ook erg goed. Ik heb altijd veel bewogen en gesport en tijdens deze momenten merkte ik hoe erg ik het bewegen gemist heb.
Na een aantal weken voelde ik me sterker worden en mijn conditie begon langzaam toe te nemen. En nu kan ik weer dingen die ik maandenlang niet meer kon. Zoals de trap op hupsen in plaats van dat ik mezelf (soms letterlijk) omhoog moet slepen. Ik kan gaan zitten op de grond zonder dat ik door mijn benen zak, en weer opstaan zonder mezelf te hoeven ondersteunen met mijn armen. Voor een gezond iemand klinken deze dingen misschien als vanzelfsprekend en ik heb nog een lange weg te gaan. Maar voor mij is het een wereld van verschil. Ik heb een deel van mijn identiteit terug.
Niet alleen fysiek kan ik meer aan, ook cognitief en mentaal heb ik meer energie. Het lukt me weer om meerdere dingen op een dag te doen zonder dat het me compleet uitput. Ook herstel ik sneller als ik toch een mijn grenzen over ben gegaan. Waar ik soms weken op de bank moest liggen om bij te komen, voel ik me nu na een paar dagen meestal weer oké.
En misschien wel het belangrijkste: ik heb weer zin om dingen te doen. Voor een groot deel van de afgelopen paar jaar was mijn levenslust zo goed als verdwenen. Ik had gewoonweg de energie niet meer had om ergens naar uit te kijken of blij te zijn.
Eigenlijk besef ik me nu pas hoe slecht het me is gegaan. Ik heb vaak de neiging om dingen beter te laten lijken dan ze zijn (voor mezelf en voor anderen) of om het weg te rationaliseren. Deels omdat ik geloof dat het niet helpend is om alleen maar te focussen op wat niet goed gaat en deels als overlevingsmechanisme. Maar er zit ook achter dat ik anderen niet tot last wil zijn en het goed wil doen. Hierdoor heb ik mezelf en mijn klachten gebagatelliseerd en niet altijd serieus genomen.
Bij de psycholoog van het traject kon ik werken aan het stukje ‘anderen niet tot last willen zijn en geen ruimte durven innemen’. Dit deden we door met mijn lage zelfbeeld aan de slag te gaan (deze heeft namelijk een flinke deuk opgelopen door mijn fysieke klachten), maar ook door te kijken naar hoe ik mijn grenzen beter kan aangeven. Voor dit laatste hebben we samen een praktisch plan gemaakt, compleet met voorbeeldzinnen. Want ondanks dat ik beter mijn grenzen kan aanvoelen, vind ik het nog steeds moeilijk om ze ook daadwerkelijk uit te spreken. Vooral op de momenten zelf; de people pleaser in mij neemt het dan al snel over.
Naast de trainingsdagen en gesprekken met de psycholoog, waren er nog een aantal modules waar ik ook meerdere inzichten en handvatten uit gekregen heb. Zo heb ik bijvoorbeeld geleerd welke ontspanningsoefeningen ik kan doen en hoe een haalbare planning eruitziet. Maar ook dat een goede basis, zoals een goede nachtrust en gezond eetpatroon, belangrijk is. Dit wist ik allemaal al wel, maar iets weten en het kunnen toepassen zijn soms verschillende dingen. Het was daarom fijn dat er een heel team meekeek en meedacht. Zij hebben me ook laten zien dat het niet allemaal in één keer goed hoeft en dat het oké is om fouten te maken – want mijn perfectionisme en faalangst kunnen me hierin best wel tegenhouden.
Al deze inzichten en veranderingen bij elkaar hebben geleid tot het tweede vlak waarop ik een groot verschil merk: mijn mindset en levenshouding (of is dat hetzelfde?).
Ik heb een soort interne rust ontwikkeld. Voorheen reageerde ik overal direct op, vanuit een soort paniekgevoel. Mijn lichaam stond in een continue staat van paraatheid en alles werd geregistreerd als gevaar waar ik iets mee moest, terwijl ik er eigenlijk de energie niet meer voor had. Dit creëerde een negatieve spiraal: ik ervaarde stress, probeerde dit op te lossen, raakte vermoeid en kon steeds minder hebben (en dan weer opnieuw).
Dit laatste is trouwens iets waar ik me best wel voor schaam. Aan de ene kant omdat ik van nature een vrij kalm persoon ben die zich niet snel druk maakt (zolang ik niet overspoeld word door stress). De laatste tijd herkende mezelf niet meer terug, maar het lukte me ook niet om mijn grote reactiviteit te veranderen. Het voelde alsof ik mezelf niet meer onder controle had.
Daarnaast ligt er volgens mij best wel een taboe op heftige emoties/reacties, zeker van vrouwen. Dat dit ‘verkeerd’ is – en ik weet dat het niet zo is, maar toch voelt het soms zo – heb ik geïnternaliseerd. Dit maakte de schaamte alleen maar groter, maar dat is misschien een onderwerp voor een andere keer.
Maar goed, die constante spanning en stress in mijn lichaam lijken dus wat te zijn gezakt. Er is een soort ontspanning ontstaan, waardoor het me beter lukt om dingen los te laten. Dit voelt echt als een verademing en het creëert een ruimte die ik lang niet meer heb gevoeld. Alsof ik mezelf teruggevonden heb. Dit geeft een gevoel van vertrouwen en veiligheid binnenin mij, en dat is misschien wel datgene wat mijn overbelaste zenuwstelsel nodig heeft.
Ik neem dus met een goed gevoel afscheid van de revalidatie en heb er vertrouwen in dat het einde van de stijgende lijn nog niet in zicht is (een gevoel dat mijn behandelaren delen).
Maar ik realiseer me ook dat deze behandeling geen wondermiddel is en dat ik nog een lange weg te gaan heb. De ergotherapeut omschreef het zo: het doel is om op een dikke laag ijs te kunnen schaatsen en bij jou ligt er nu een flinterdun laagje. Het begin is er, maar het moet nog iets steviger worden voordat het vanzelf gaat.
Zo voelt het ook. Er is een goede fundatie om op verder te bouwen, maar dat verder bouwen zal ik zelf moeten gaan doen. En natuurlijk zal het als ik straks mijn dagelijks leven weer heb opgepakt niet altijd goed gaan, maar dat hoort erbij. Ik ken mijn valkuilen en weet wat ik moet doen als ik er in eentje getrapt ben.
En ik hoef het niet helemaal alleen te doen. Naast de mensen in mijn directe omgeving, heb ik ook andere hulp geregeld voor hierna: mijn autismebegeleider komt weer langs (dit heeft even op pauze gestaan) en over een week heb ik een intake bij een psycholoog. Ook de revalidatie stopt nog niet helemaal, want over een paar maanden heb ik nog een aantal nazorggesprekken waarin ik vragen kan stellen en bij kan sturen.
Met deze extra ondersteuning hoop ik door te kunnen gaan met de stappen die ik al heb gezet en alle gebeurtenissen van de afgelopen paar jaar te kunnen verwerken.
En als de stijgende lijn hier ophoudt en ik in mijn herstel blijf staan waar ik nu sta, dan ben ik ook tevreden. Ik ben gewoon zo ontzettend dankbaar voor wat ik allemaal weer kan en het deel van mijn leven dat ik teruggewonnen heb. Alleen al dit besef geeft een gevoel van lichtheid en kracht wat haast niet te omschrijven is. Alles wat hier nog bijkomt is mooi meegenomen, maar dit is al als genoeg. En dat geeft een gevoel van vrijheid en mogelijkheid.
De komende tijd ga ik mij focussen op het oppakken van mijn dagelijks leven en doen waar ik blij van word. Een ‘Een Beetje Bijzonder’ is daar onderdeel van en er ontstaan al allerlei ideeën in mijn hoofd voor nieuwe Instagram posts en YouTube video’s – al laat ik mijn gezondheid en energieniveau leidend zijn in wat ik doe.
Voel je vrij om me te laten weten wat je graag wilt zien of eventuele vragen te stellen in de reacties hieronder of via het contactformulier.
Heel erg bedankt voor het meelezen en meeleven de afgelopen tijd. Jullie steun heeft me goed gedaan en het geeft me nog meer inspiratie om straks mijn oude vorm van ‘content’ weer op te pakken.
Voor nu hoop ik dat ik met deze inkijkjes in mijn leven hoop heb kunnen bieden voor als je soortgelijke klachten doormaakt. Houd moed, je bent niet alleen ♡
Heel veel liefs,
Sanne ☼
Revalidatie Dagboek 1
Revalidatie Dagboek 2
Revalidatie Dagboek 3
Revalidatie Dagboek 4
Revalidatie Dagboek 5
Revalidatie Dagboek 6
