De afgelopen jaren stonden in het teken van wachten.
Het begon een paar jaar geleden, toen ik met aanhoudende vermoeidheids- en pijnklachten naar de huisarts ging. Het werd intenser toen ik een jaar geleden besloot een revalidatietraject te volgen en moest wachten op de intake.
Al die tijd waren de onduidelijkheid en onzekerheid niet prettig, maar het wachten was te doen, juist omdat het zo vaag was. Er was geen datum om naartoe te leven en daardoor kon ik de spanning soms ook weer een beetje loslaten.
Ja, het kostte energie. Maar ik mijn hele leven erdoor laten beheersen, was geen optie. Alles ging gewoon door.
Dat is sinds een paar dagen veranderd.
Tijdens de intakegesprekken kreeg ik te horen dat het traject waarschijnlijk eind februari of begin maart zou starten. Misschien iets later, als er tussendoor iemand zou komen bij wie het traject particulier vergoed werd. Maar die kans was niet groot, werd me verteld.
Twee weken voor de definitieve startdatum zou ik een mail ontvangen met de planning van alle afspraken. Dat zou op z’n vroegst begin februari zijn, maar omdat het ook later kon worden, stond ik mezelf toe om pas ná half februari echt in de wachtmodus te komen.
Inmiddels is het eind februari.
Ik ben zo iemand die tien minuten voordat er bezoek komt al voor het raam gaat zitten. En daar blijft zitten, zelfs als het uren uitloopt. De wachtmodus kan mijn hele leven overnemen — volgens mij komt die vaker voor bij autistische en andere neurodivergente mensen.
Zo gaat het nu ook. De hele dag ben ik bezig met dat ene mailtje. Ik moet mijn best doen om niet voortdurend mijn inbox te checken. Zelfs in het weekend, terwijl ik weet dat ze dan niet eens open zijn en er dus waarschijnlijk geen mails verstuurd worden.
Dat neemt veel ruimte in beslag, maar ik wil gewoon graag weten waar ik aan toe ben.
Hoe gaan de komende weken eruitzien?
Hoe druk wordt het?
Houd ik nog energie over voor andere afspraken of moet ik alles afzeggen?
Kunnen mijn vriend en ik nog wel op vakantie aankomende zomer?
Allemaal vragen die door mijn hoofd blijven gaan.
Hoe langer de onduidelijkheid duurt, hoe meer de spanning oploopt. Dat merk ik aan mijn onrust, aan het moeilijk kunnen ontspannen, aan het niet goed in slaap komen en aan mijn intense dromen.
Naast de wachtmodus speelt er nog iets anders mee. Ik heb namelijk opvallend vaak pech met dit soort dingen. Dat zeg ik niet vanuit pessimisme, maar vanuit mijn eerdere ervaringen. Het gebeurt zo vaak dat mijn dossier vergeten wordt of kwijtraakt. Regelmatig gaat er wat mis.
Zoals die keer dat ik twaalf weken zou moeten wachten op een uitslag van het CBR, wat uiteindelijk negen maanden werd. Gevalletje ‘dossier kwijt’. Of toen ik me meerdere keren moest aanmelden bij de gemeente voor ambulante begeleiding, omdat mijn aanmelding vergeten was te behandelen. Of die keer dat ik als laatste leerling in de rij mijn schoolboeken zou ophalen en uiteindelijk met lege handen weer naar huis ging. Ze hadden niet goed geteld.
Ik grap weleens dat het vast komt doordat mijn achternaam met een Z begint (Zonneveld) en ik dus altijd onderaan de lijst sta. Al heeft de rest van mijn familie deze ervaringen niet.
Ergens is het bijna geruststellend dat het zo vaak is gebeurd, want nu houd ik er standaard rekening mee. Ik weet wat ik kan verwachten. En niet alleen ik; de mensen om me heen ook. Ze hebben vaak genoeg gezien dat het misging en hoeveel ‘pech’ ik heb. Mijn moeder stelde zelfs voor om voor de zekerheid alvast te bellen. Gewoon om te checken of ik bij Medinello niet óók per ongeluk vergeten ben.
Het is dus niet alleen de wachtmodus die spanning geeft. Hoe langer het duurt, hoe meer ik me afvraag of alles wel goed gaat. Zijn ze me vergeten te mailen of is er toch iemand tussengekomen? En als het fout gaat, moet ik dan opnieuw wachten? Wanneer mag ik eigenlijk om een update vragen zonder opdringerig of ongeduldig over te komen?
Ondertussen probeer ik mezelf gerust te stellen en te vertellen dat ik gewoon nog even geduld moet hebben. Ik zal vanzelf wel iets horen.
Maar het is pittig.
Om het wachten iets dragelijker te maken, heb ik een paar afspraken met mezelf en mijn omgeving gemaakt. Ik mag mijn mail twee keer per dag checken: ’s ochtends en ’s avonds. Niet vaker en niet in het weekend. Verder probeer ik mijn aandacht bewust te richten op andere taken, zodat mijn leven niet volledig stilvalt door het wachten. En als ik op 1 maart nog niets heb gehoord, gaan mijn begeleider en ik samen bellen om te vragen om een update.
Ik weet dus nog niets concreets, maar ik wil ook dit deel van het zoeken naar hulp met jullie delen.
Ik houd jullie op de hoogte.
Dankjewel voor het lezen en heel veel liefs,
Sanne ☼
Lees hier:
Revalidatie Dagboek 1 en Revalidatie Dagboek 2
2 reacties
Dankjewel Sanne dat je dit ook deelt.
Ik snap het helemaal van dat wachten. En ook herkenbaar.
Ik heb mezelf maar aangeleerd om me er niet teveel op te focussen. Maar als ik ergens een ongewone afspraak heb staan, dan kan me dat ook de hele tijd bezig houden. Bang om het moment te missen of zoiets. Een soort van FOMO, haha. Door dat ik zoveel kon wegdromen in mijn eigen wereld, heb ik wel eens wat gemist. En door bang te zijn dat het je weer overkomt, gaat het je hele dag beheersen. Het gaat al een stuk beter (mag ook wel na 58 jaar), vooral door meer grip op tijd te krijgen. Als docent met een rooster ben ik wel erg getraind in kloktijd, maar ik hou van natuurlijke tijd. Hier heeft Sylvia Stuurman een mooie blog over geschreven. Autisme en tijd. misschien leuk om te lezen als tijdverdrijf: https://www.sylviastuurman.nl/blog/2021/05/autisme-en-tijd/
Succes met wachten. En hopenlijk niet weer een gevalletje kwijtgeraakt of buiten beeld.
“Geboren voor het geluk” van Het Goede Doel (1984) schiet hier in mijn hoofd.
Haha ja, al weet je nog zo goed dat je er niets aan hebt om het je hele dag over te laten nemen, blijft het moeilijk om ermee om te gaan.
Dankjewel voor het delen van de blog en het nummer. En de succeswensen!