Zoals je aan de titel van deze blog al kunt zien, gaat er iets niet helemaal goed in de aanloop naar mijn revalidatie. Iets waar ik stiekem al een beetje bang voor was, zoals ik in mijn vorige blog schreef.
In deze blog wil ik uitleggen wat er precies aan de hand is, maar dit keer doe ik dat iets overzichtelijker dan normaal. Tot nu toe schreef ik mijn blogs op een verhalende manier, maar ik merk dat ik op dit moment behoefte heb aan wat meer structuur.
Vooral omdat dat in mijn hoofd en in mijn leven nu een beetje ontbreekt.
Wat is er aan de hand?
Tijdens mijn intakegesprekken begin december kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk eind februari of begin maart kon starten met een revalidatietraject bij Medinello. Hier kon wat uitstel in zitten als er iemand tussendoor kwam bij wie het particulier betaald zou worden, in plaats van via de zorgverzekering (zoals bij mij het geval is).
Twee weken voor de startdatum zou ik de planning ontvangen voor het traject.
Eind februari had ik nog niets ontvangen, dus mijn begeleider en ik hadden afgesproken om te gaan bellen als ik na 1 maart nog steeds niets had gehoord.
Eerste keer bellen
Maandag 2 maart was het dus zo ver.
Bellen roept bij mij ontzettend veel spanning op. Je ziet elkaar niet, dus je kan geen gezichten of lichaamstaal aflezen. Daarnaast heb ik moeite om gesproken instructies te verwerken en vind ik het zelf ook lastig om goed over te brengen wat ik wil zeggen, zeker als de spanning hoog oploopt. En dan heb je ook nog dat nare geluid in je oor. Daarom was ik blij dat ik het niet alleen hoefde te doen.
Na even wachten werd er opgenomen. Ik zei dat ik belde voor een update over wanneer ik ongeveer zou kunnen beginnen en vertelde dat ik bang was dat er misschien iets mis ging in de communicatie. De stem aan de andere kant van de lijn zei dat degene die daarover gaat er op dat moment niet was en mij de dag erna zou terugbellen. Wel kon ze zien dat ik was ingepland voor week 11.
Daar schrok ik best wel van, want week 11 was de week erna al! Ik was dus blij dat ik op tijd belde en nog geen dagen gemist had. De dag erna zou ik vast meer informatie krijgen.
De volgende dag nam ik mijn telefoon overal mee naartoe en zette het geluid aan, klaar om op te nemen. Ondertussen bleef ik mijn mail checken voor een berichtje met de planning, mocht dat in de tussentijd komen.
Maar de dag ging voorbij zonder telefoontje. Of ander nieuws.
Kan gebeuren, dacht ik. Ze waren vast druk.
Ik wist alleen even niet meer wat ik moest doen. Als ik de week erna moest beginnen, kon ik niet wachten tot ik mijn begeleider weer zou zien om samen te bellen. Dan mis ik misschien alsnog iets. En ik wil echt niets missen.
Er zat niets anders op… Ik zou de volgende dag nog een keer bellen. In mijn eentje.
Kom op, Sanne, je bent 32. Anderen van jouw leeftijd kunnen dit ook, vertelde ik mezelf.
Tweede keer bellen
Woensdag 4 maart pakte ik rond een uur of twaalf mijn telefoon op. Ik had ze de hele ochtend nog de tijd gegeven, maar het bleef stil.
Dezelfde vrouw nam op en ik vertelde opnieuw dat ik belde voor een update. Ze vroeg me even te wachten. Na anderhalve minuut kwam de fysiotherapeut, die ik tijdens de intakegesprekken had gesproken, aan de lijn.
“Wij hebben gisteren te horen gekregen dat we een tekort aan psychologen hebben. Je kan dus nog niet beginnen. Ik weet nog niet hoe dit opgelost gaat worden, maar ik bel je daar vanmiddag over terug.”
Dat was even slikken.
Ik probeerde rustig over te komen en te doen alsof het nieuws me niet zo veel deed. Tegelijkertijd kon ik maar één ding denken: zie je wel… het gaat fout.
Het wachten begon opnieuw. Weer zette ik mijn geluid aan en hield ik mijn telefoon dichtbij me. En weer ging de dag voorbij zonder telefoontje.
Ik besloot het voor deze week zo te laten.
Ik was op.
Nog een keer bellen zou ik niet trekken. Daarnaast zou het ook niets opleveren en ik hoefde niet bang te zijn dat ik dagen zou missen. Ik kon toch nog niet beginnen. En ik was niet de enige; iedereen die net als ik op het punt stond met het traject te starten, zat met hetzelfde probleem.
Daarom besloot ik te wachten tot de eerstvolgende maandag. Als ik in de tussentijd niet gebeld werd, zouden mijn begeleider en ik dan weer samen bellen.
Derde keer bellen
Maandag 9 maart toetsten mijn begeleider en ik voor de derde keer het nummer in. Toen ik de bekende stem hoorde, vertelde ik dat ik niet was teruggebeld en dat ik graag nog een update wilde.
Waarschijnlijk was er iets mis gegaan doordat ze meerdere mensen hebben moeten inlichten en ben ik daarom niet gebeld. Maar lang verhaal kort: ze hebben te weinig personeel om nieuwe trajecten te starten. Dat betekent dat ik voorlopig niet kan beginnen.
Ze konden ook geen indicatie geven voor wanneer dan wel.
Wel weet ik nu dat er twee mensen voor me zijn en dat het hoe dan ook doorgaat, al wordt het niet meer begin maart. Zoals eerder ook het plan was, zal ik twee weken van tevoren de planning en nog wat vragenlijsten krijgen.
Ze vonden het heel vervelend voor me, maar ik zal dus nog even aanspraak moeten maken op mijn geduld.
De wachtmodus is dus nog niet voorbij…
Wat doet dit met me?
Laat ik beginnen dat ik het niemand kwalijk neem. Medinello probeerde me zo goed mogelijk te helpen en gerust te stellen. Ze klonken zelf ook nogal overdonderd aan de telefoon door deze hele situatie.
De laatste weken waren intens. Eerst vanwege het wachten en de angst dat er iets mis zou gaan, waar ik in mijn vorige blog uitgebreid over schreef. Daarna vanwege het moeten bellen.
Het klinkt misschien suf, maar dat vraagt ontzettend veel van me. Niet alleen vanwege het bellen zelf, maar ook omdat ik me bezwaard voel. Daarnaast ben ik bang om opdringerig of lastig over te komen, of te veel ruimte in te nemen.
En dan is er nog het gebrek aan duidelijkheid; ik wil zo graag weten waar ik aan toe ben.
Mijn leven staat stil.
Aan de ene kant omdat ik de komende maanden zo leeg mogelijk heb gehouden, zodat ik al mijn tijd en energie in de revalidatie kan stoppen. Dat voelt erg ongemakkelijk, want er zijn best veel dingen die mijn aandacht vragen en waar ik me verantwoordelijk voor voel. Maar het ziet ernaar uit dat die ongemakkelijkheid nog wel even gaat duren (al is dat misschien ook ergens een goede les).
Aan de andere kant omdat mijn gezondheid nog steeds niet goed gaat. Ergens wel logisch, want dat is de hele reden dat ik ga revalideren, maar ik maak me eerlijk gezegd wel zorgen.
Mijn energieniveau blijft dalen en mijn lichaam wordt zwakker. Dit maakt me bang, want wat als herstel straks niet meer mogelijk is? Wat als het nog erger wordt?
Ik probeer hier niet te veel over na te denken, maar ik lieg als ik zou zeggen dat dit soort vragen me niet bezighouden.
Daarnaast hangt zoveel af van dit behandeltraject. Ik weet geen andere opties, dus op dit moment voelt dit als mijn enige hoop op herstel.
En ik wil zo graag.
Ik wil weer dingen kunnen doen waar ik blij van wordt. Ik wil weer energie hebben en inspanning kunnen leveren zonder in te storten.
Ik wil leven.
Daar heb ik hulp bij nodig. En als je je bijna kan vastklampen aan die hulp, maar het vervolgens als los zand tussen je vingers voelt wegglijden, dan roept dat wel het een en ander op.
Emoties
Mijn emoties en mijn rationele brein wisselen elkaar af. Soms heeft de één de overhand, soms de ander.
Als het me lukt om rationeel naar de situatie te kijken, kan ik mezelf vertellen dat het wel goed komt. De revalidatie gaat nog steeds door, maar het duurt alleen wat langer. En ik heb nu al zo lang gewacht, dan houd ik dit ook nog wel vol.
Het is waarschijnlijk gewoon een onhandige pechsituatie, waar niemand iets aan kan doen. En wie weet pakt het uiteindelijk zelfs beter uit dan verwacht.
Soms nemen de emoties het over. Dat probeer ik niet tegen te houden, want ik ben niet meer van plan ze te onderdrukken of weg te stoppen. Onprettig op de korte termijn misschien, maar beter voor de lange termijn. Ik geef ze dus ruimte, maar not gonna lie: dat maakt het niet altijd makkelijk.
Zelfs als ik ze zou wegduwen, laat mijn lichaam nog steeds wel weten dat ik iets voel. De laatste dagen was dat vooral in de vorm van hoofdpijn, verkrampte spieren, flauwtes of hardkloppingen.
Hoewel er dus een hoop emoties zijn, vind ik het soms lastig om ze een naam te geven.
Teleurstelling is er in ieder geval. Ik had me zo op de revalidatie verheugd en was (en ben nog steeds) erg gemotiveerd om te beginnen. Daarom voelt het extra als een domper dat ik nu langer moet wachten.
En natuurlijk onzekerheid, vanwege het niet weten waar ik aan toe ben en hoe mijn leven er de komende maanden of jaren uit gaat zien.
Ik voel ook boosheid. Niet naar Medinello toe, maar wel vanwege het slechte nieuws. Waarom kan het nooit een keer normaal gaan, zonder gedoe? De afgelopen dagen heb ik mijn afspeellijst met ‘boze muziek’ aangezet en dat hielp wel.
Daarnaast voel ik ook verdriet en angst. Dit heeft vooral te maken met wat ik eerder schreef: dat er zoveel van afhangt. Voor mijn gevoel heb ik heel veel te verliezen. Of eigenlijk: veel te winnen.
Maar ook emoties als schuld en schaamte komen soms naar boven. Want wat doe ik nou moeilijk? Ik mag allang blij zijn dat ik überhaupt ergens terecht kan. Er zijn genoeg mensen die niks hebben, en er zijn sowieso ergere dingen in de wereld.
Tegelijk probeer ik mezelf eraan te herinneren dat wat ik voel er gewoon mag zijn. Het zijn logische reacties op een moeilijke situatie.
Zo word ik heen en weer geslingerd tussen allerlei emoties.
Soms wordt het allemaal even te veel en overspoelt het me. Vooral op momenten waarop ik weinig afleiding heb, zoals tijdens het autorijden of wanneer ik met Mila wandel.
Zo heb ik afgelopen maandag het grootste deel van de dag gehuild. Tijdens een meltdown heb ik mezelf zelfs in mijn hand gebeten (hallo schaamte) en daarna kon ik door mijn pijnlijke en verkrampte rugspieren bijna niets meer.
Dit zijn dingen waar ik me best voor schaam en die ik normaal liever niet aan anderen laat zien. Maar door ze te delen hoop ik het ook een beetje te normaliseren.
Je bent niet alleen.
Afleiding
Het wachten is dus nog niet voorbij, de onduidelijkheid is er nog steeds en mijn emoties gaan alle kanten op.
Gelukkig zijn er wel een aantal dingen die helpen en die wil ik graag delen.
Mijn begeleider heeft bijvoorbeeld geholpen met bellen (zoals ik al zei) en met het maken van een plan voor hoe ik deze periode kan doorkomen.
Ik heb afleiding gezocht in YouTube-filmpjes, gewerkt in de tuin of in huis en me gefocust op het boek en Een Beetje Bijzonder.
Tussendoor heb ik dus mijn emoties en gedachten de ruimte gegeven zodat ik minder snel overspoeld raak. Dat deed ik door de afleiding soms even los te laten en bewust rustmomentjes te nemen (al was dit natuurlijk veel makkelijker gezegd dan gedaan).
Daarnaast ben ik ook een beetje tegen mijn natuur in gegaan en heb ik juist gezelschap gezocht. Ik voelde dat alleen zijn nu niet goed voor me was.
Zo heb ik bijvoorbeeld last-minute mijn vriend gebeld om te vragen of hij naar mij toe wilde komen, ondanks dat ik wist dat hij een wekelijkse afspraak met vrienden had. Het voelde erg onwennig om op die manier ruimte en aandacht te vragen, maar ik ben er ook trots op dat ik het toch gedaan heb.
En ik heb mijn ouders en oma opgezocht en wat vrienden gezien. Een groot deel van die afspraken was gepland, maar het hielp hoe dan ook.
Plan voor de komende tijd
Mijn agenda is op dit moment bijna leeg, omdat ik verwacht had nu volop met de revalidatie bezig te zijn.
Ik ga niet goed op een (te) volle agenda, maar een te lege agenda is ook niet ideaal — zeker nu niet. Daarom was ik best nerveus over hoe ik mijn dagen de komende tijd ga vullen zonder mezelf te verliezen in de wachtmodus.
Samen met mijn begeleider heb ik daarom een lijst gemaakt met dingen waar ik me de komende periode op wil focussen.
Allereerst: dingen doen die ik leuk vind en me ontspanning geven, zoals lezen, puzzelen, tekenen, haken of breien. Deze periode is best zwaar, dus we hopen het zo wat lichter te maken.
Verder wil ik wat dingen in en om het huis oppakken. Ik heb een lange lijst met klusjes waar ik normaal geen energie voor heb, maar nu mijn dagen rustiger zijn, kan ik daar misschien wat van doen.
Daarnaast wil ik meer informatie verzamelen over fibromyalgie, burn-out, chronische pijn en vermoeidheid, en hoe dat bij mij werkt. Met deze kennis hoop ik alvast een goede basis te leggen voor de behandeling.
En de belangrijkste focus is self-care: zo vaak als kan de natuur opzoeken, lief zijn voor mezelf, ruimte geven aan mijn gevoelens en het mezelf zo makkelijk mogelijk maken met dingen als koken en boodschappen doen. En misschien zelfs af en toe iets extra’s, zoals een dagje naar de sauna.
Hopelijk kom ik zo deze onduidelijke en onrustige periode een beetje door. Ik bekijk het in ieder geval per dag en per moment.
Zoals altijd houd ik jullie op de hoogte.
Dankjewel voor het lezen, en voor het meeleven. Dit betekent meer voor me dan je misschien denkt.
Heel veel liefs,
Sanne ☼
Revalidatie Dagboek 1
Revalidatie Dagboek 2
Revalidatie Dagboek 3
